uç uç bebebek, yaş deeedi...*

(*) Uç uç kelebek, yaz geldi

Evet yaz geldi, ve benim oğlum evlere sığmaz oldu. Daha biz iş dönüşü kapıyı açar açmaz, ayakkabılarımızı bile çıkartmamıza fırsat vermeden "hadi parka" diye bizi dışarı çıkartıyor. Hele hafta sonları, sabah 10'da çıkıp, akşam 9'da döndüğümüz, arada öğle uykusunu bile gezme uğruna atladığımız çok oldu. Sokak çocuğu olduk anlayacağınız.

Poyraz artık adam gibi muhabbet eden, espiri yapan, komik olduğunu bilip kendisiyle dalga geçebilen, yol arkadaşlığı yapan, dert ortağı olan, ev işlerine yardım eden harika bir arkadaş oldu. Aslında hergün yeni birşey yumurtluyor ama ben yazmaya ve not etmeye fırsat bulamadığım için birçoğunu unutuyorum...

Neşeli cümlelerinden bazı örnekler;

Valaş valaş dit anne, çot hızzı didiyorsun...

Bu oyuncağı tapatim, çok ses batıyor. Tatam şişti.

Batmak=yapmak

Tatamı batıyorum... (kakamı yapıyorum)

Hepi doğdun anneeeee...

Sen bana müsade etmedin (evet aynen bunu söyledi, müsade dedi)

Henüz çiş-kaka söylemiyoruz. Ama arada hadi kakamı tuvalete yapalım diye bizi tuvalete götürdüğü ve gerçekten de kakasını tuvalete yaptığı oldu. Umarım bu yaz bu işi hallederiz.

Bu yaz halletmeyi planladığımız/niyetlendiğimiz birşey daha var, yuva meselesi.

Ben 3 yaşına kadar bekleyip gelecek baharda göndermek niyetindeydim ama babası öğrenmeye ve iletişim kurmaya son derece ilgili olan küçük aslanının temel eğitime mümkün olduğunca erken başlaması taraftarı. Hemen yakınımızdaki bir yuva ile görüştük, 1,5 katlı bahçe içinde bir yer. Oldukça sevimli ve az öğrencisi var. Yaz boyunca arada gidip oyun grubuna katılacak. Böylece okula ve okuldakilere alışacak. Eylül gibi de tam zamanlı olarak yuvaya başlamasını hedefliyoruz. Bakalım, göreceğiz...

Önümüzdeki hafta sonu tatile çıkacağız bir aksilik olmazsa. Deniz (29 aylık), Poyraz (28 aylık), Can (3 yaşında), Anı (9 yaşında) ve 3 çift ebeveyn olarak tatil yapmayı deneyeceğiz bu sene. Heyecanlıyım doğrusu. Özellikle miniklerin deniz ve havuzdan çok daha fazla keyif alacağını düşünüyorum. Bir de 9 senedir ilk kez Anı'yla tatile çıkıyoruz. Bu nedenle bu tatilden çok beklentim var, umarım herşey yolunda gider...

Son posttan sonra yaptıklarımızı resimlerle anlatmaya çalışayım.

Özgürlük Parkın'da Minifest vardı, oraya gittik. Ama Minifest etkinlikleri bize birkaç beden büyük geldiği için günü ağaç gölgelerinde yayılarak ve çocuklarla oynaşarak geçirdik. Aşağıdaki fotoğrafta bir ağaçtan topladığımız karadutları yemiş Poyraz var, dudaklar bu nedenle mosmor...

Bu da çimenlere yatmış, haşlanmış mısırını yiyen Poyraz. Aslında çok uykusu var ama eğlenceden geri kalmamak için uyumadı, direndi.

İlk defa pamuk helva yediler. Kafalarını gömüp ısırmaya çalışmaları, ağızlarına attıkları anda şekerin erimesi nedeniyle suratlarında oluşan şaşkın ifade görülmeye değerdi doğrusu.

Bu da Özgürlük Parkın'daki trene binmek için can atan Gamze ve 3 fedaisi Ali, Poyraz ve Güneş.

Ertesi gün Nazım'ın bahçesinde miskin miskin otururken babamız "hadi Riva'ya gidelim" dedi. Gak guk, ama nasıl olur demeye kalmadan kendimiz Riva yolunda, 45 dakika sonra da Riva'da denizde bulduk. Riva gerçekten süper bir yer. Neredeyse kumsala kadar asfalt yol, süper bir kumsal ve harika bir denizi var. Biz hazırlıksız olduğumuz için denize giremedik ama resimden de anlaşılabileceği gibi, oğlumun denize girmek için herhangi bir hazırlığa ihtiyacı yok.

Poyraz'ı denizden zorla çıkarttım, salya sümük ağlayarak denizden çıkmak istemedi. Hava rüzgarlı ve deniz soğuk olmasına, dişleri takırdamasına rağmen denizden çıkmayan oğlumu bakalım Bodrum sıcağında sudan nasıl çıkartacağız...

Geziyorum, görüyorum...

19 Mayıs tatilini haftasonu ile birleştirip 4 günlük bir gezi yaptık. İstikamet, Denizli Uzunpınar, babamızın köyü. Önce arabayla İzmir'e gidip babaanne ve dedyi aldık. Ordan ver elini köy...
Daha eve girmeden tarlaya uğrayıp büyük halayı gördük. Oğlum hemen duruma ayak uydurup kekik dibi çağalamaya başladı bile :)

Ertesi günü Pamukkale'deki termal aquaparkta geçirdik. Poyraz'ı havuzdan çıkarmaya çalışanın vay haline.

Hepsini resimleyemedim ama Poyraz bu tatilde bolca hayvanla oynama fırsatı buldu. Aşağıdaki resimdeki kaplumbağa bunlardan bir tanesi. Bunun dışında eşeğe bindi, kuzu sevdi, tavuk ve ördek kovaladı.

Uzunpınar dönüşü geçtiğimiz yollar gerçekten muhteşemdi. Tam da hayalimdeki köylerin, yemyeşil çayırların, gelincik tarlalarının ve çamla kaplı tepelerin arasından geçtik. O kadar büyülenmişim ki, resim bile çekemedim.

Aşağıdaki resimler Honaz Kasabasası yakınlarındaki Kaklık Mağarası'nda çekildi. Mağara bir dünya mirası olarak kabul ediliyor.

Bu resim de Honaz'a bağlı Yukarı Dağdere Köyü civarındaki Saklıgöl. Dağ yolundan epeyce tırmanarak ulaştık ama bence değdi, çok güzel bir minik gölcük. Ama ne yazık ki etrafında pet şişe ve meşrubat kutusu da bolca bulunuyor, gitmek isteyenlerin bilgisine...

(Şüleman Dedesi ve oğlum)

Babaanneyi ve dedeyi geri İzmir'e getirdik. Ertesi gün İstanbul'a doğru yola çıkacağız. Bir baktım televizyonda Ebru Şallı'nın pilates programı var. Benimki kanal değiştirmeme engel oldu ve 10 dakika kadar seyretti. Daha önce hiç pilates yapan görmemişti. Sonra ben eşyaları toplamaya başladım. Bir ara arkama dönüp baktığımda gördüğüm manzara aşağıdaki gibiydi.

Poyraz bir kurdele bulmuş, ayaklarının altına koymuş televizyonda gördüklerini aynen taklit ediyordu. Tıpkı Ebru Şallı gibi "hu, hu" diye nefes alıp vermeyi de unutmadan üstelik :)

Netice itibariyle gezimiz oldukça uzun ve yorucuydu. Büyük bir kısmı arabada geçti ama kafamız dinlendi ve gerçekten eğlendik. Yolculuğun en eğlenceli 2 anısı ise şöyle;

Giderken gece arabada uyuyan Poyraz'ın saat 02:00 gibi uyanıp, gözlerini bile açmadan "olmuyo, anne olmuyo. Arabada uyuyamıyorum" demesi.

Giderken ve gelirken neredeyse 1000 defa "komşu komşu, oğlun geldi mi?" diye başlayan tekerlemeyi karşılıklı olarak söylememiz. Binlerce versiyonu çıktı bu tekerlemenin yolculuk sırasında ve çok güldük.

Aşağıdaki kareler bu hafta sonuna ait. İlk kez vapura bindi ve çok hoşuna gitti. Ha bu arada saçlarını kestirdiğimizi söylemem gerek yok sanırım... Sorunca "traş abi saçımı kesti" diyor. Kavram kargaşası var ama sonuç ortada....

Dönüş yolculuğunda vapurda zenci bir aile, ellerinde de bir civciv vardı. Nasıl uzun uzun sevdi civcivi anlatamam.

Bu da haftasonu ev halimizden bir kare, baba hasta yatıyor. Herşey ortalıkta... Toplamak ne mümkün, en fazla 10 dakika sonra yine herşey dağılıyor. Büyük plastik IKEA kutularına bayılıyorum :)

Bahar geldi, biz kırlara açıldık

Önceden pek fotoğraf çekemiyordum. Evde hep aynı şeyler diye çekesim yoktu. Ve fotoğraf olmayınca da kuru kuru yazmak istemiyordum.Şimdi bolca fotoğraf var ama yazamıyorum.
Sanırım bende bahane bol.

Geçen sürelerde oğlum inanılmaz hızlı ataklarla gelişiyor. Gerçekten hergün yeni birşeyi yapabilir duruma geliyor. Onu izlemesi çok keyifli. Çene zaten düşük, herşeyi gayet güzel anlatıyor. Uzun uzun cümleler kuruyor. Kelimelerinin düzeldiğini bile farkedemiyoruz yani.

Asla bebek arabasına binmek istemiyor, tüm Bahariye Caddesini yürüyerek gezebiliyor. En sevdiğimiz yer park tabi ki...

Son soğuk havalardan birinde Nazık Hikmet Kültür Merkezi'ndeki 23 Nisan Çocuk şenliğine gittik. Suratının kedi şeklinde boyanması çok hoşuna gitti tabi de, hava o kadar soğuktu ki tadını çıkartamadı. Aşağıdaki soğuktan büzülmüş bir kedi resmidir :)


Aynı gün "ditar" diye tutturdu. Şenlikten çıktık, yürüyerek balık pazarına indik. Oradaki oyuncakçıdan gitar aldık. Ve aynı yolu yürüyerek, şarkı söyleyerek ve gitar çalarak geri döndük. Bastıbacakta yorgunluktan eser yokken, benim dilim bir karış sarkıyordu.

Oğlum şimdilik en azından bana çok yardımcı. Çamaşır asmaya, bulaşık makinesi yerleştirmeye ve ekmek makinesine su, ekmek tozu ve maya koyarak ekmek yapmaya bayılıyor.

Yemek yapmam gereken ama oğlumun "anne oyun oynayalım" diye peşimi bırakmadığı bir gün bulduğum çözüm bu becerilerine bir yenisini ekledi. Artık bezelye de ayıklayabiliyor :)

Kumla oynamak,

dönen salıncağa binmek

son favorilerimiz...

Geçen hafta sonu işyerinin kahvaltısı vardı, Kanlıca Cemile Sultan Korusu'nda. Manzarası inanılmaz güzeldi, biz de bu fırsatı kaçırmayıp bolca resim çektik.

Yumuşacık çimenlerde yuvarlandı.

Sonradan baktığımda birkaç resimde birden farkettim ki, Poyraz ellerini çimene süremiyor. Hepsinde eller yumruk yapılmış :) Bebekken de böyleydi, hala değişmemiş demek ki...

İşte yumruklar sıkılı bir poz daha...

Bol bol oynadı babasıyla, en son eve salyangoz getirmeye de kalkınca kıyameti kopardım tabi :)

Şehzade beybabasıyla :))))

İlk kez doktorumuzun bir sözünün dışına çıktık. Alerji riski nedeniyle 5 yaşına kadar yasakladığı çileğ afiyetle mideye indirdik. Bir çocuk 5 sene çilek gibi bir meyveden mahrum edilmez ki ama di mi?

Bu da son bomba... Evde temizlik olduğu bir gün akşam iş dönüşü karşılaştığım manzara bu.

"Yıkıyorum anne.... "

"Sıkıyorum bööööle..."

"Ben temizlik yapcam anneee..."

Ve son olarak evde saklambaç oynarken çektiğim bir poz. Yüzünü yastığa kapayınca saklandı zannediyor devekuşum....

Bu gece küçük bir yolculuğa çıkıyoruz. Umuyorum ki, dönüşümüzde sizlere içinde bol bol köy resimleri olan bir yazı yazacağım.

Herkese sevgiler...

Gittikçe babaya mı benziyoruz ne?

MyHeritage: Look-alike Meter - www soyağacı - Soyagaci com

Terrible Two* veya "olmaz adam"

*Korkunç İki: Pedagogların "ilk ergenlik" de dediği 2 yaş civarında çocuklarda gelişen huysuzluk, sınırları test etme, ağlama krizleri, herşeye olmaz deme, herşeyin kendisinin olmasını isteme ve benzeri şekillerde kendisini belli eden gelişme dönemi.

Aslında o kadar da korkunç değil. Belki Poyraz şimdilik tam o döneme girmedi, ya da ben hazırlıklı idim. Yani bir farklılık, bir komedi ve laf ebeliği kesinlikle var. Ama kriz yaratacak bir durum yok (tahtaya vurun :)), bilmişlik had safhada ama bundan şikayetçi değilim :)

Bu sabah aramızda geçen bir diyalogu aktarayım, varın gerisini siz düşünün...

Sabah saat 07:30. Beyefendi cebren ve hile ile yanımıza gelmiş, aramıza girmiş.
Ben uyuyorum. Poyraz efendi uyanmış.
- (acıklı bir sesle) anne ben ağladım
-(duymamazlıktan geliyorum)
- (daha acıklı bir sesle) annecim ben ağladım ama
- annecim sen hep ağlıyorsun ama artık seni ciddiye alamıyorum ki...
- Bebekler ağlar ama....
- (kısa bir şaşkınlıktan sonra gülmemek için kendimi zor tutarak) oğlum sen bebek değilsin ki, kocaman çocuk oldun artık.
- ... (kafası karıştı)
- dur bekle ben sana süt getireyim
- sütü bebekler içer, ben kocaman çocuk oldum
- (ya sabır...) Sütü herkes içer, ben de içiyorum, baban da...
- Hmmm, pamam (tamam) o zaman....

"İşte benim beyaz atlı prensim..."

Bu dönemim bizdeki yansıması sonucu ben oğluma "olmaz adam" adını taktım. Ne söylersem söyliiim, önce "olmaz" diyor. "Gel kucağıma da gidelim" diyorum mesela, olmaz diyor ama kollarını kaldırıp bana geliyor. "Hadi annecim banyoya" diyorum, "gelmicem" diyor ama banyoya koşuyor. Bardakla su istiyor ama her seferinde 1-2 yudum içtikten sonra gözüme baka baka kalanı yere döküyor. Arabaya binice koltuğuna oturmak istemeyip, beni kucağına al diye tutturuyor.

Gecelerimiz komik bir savaşa dönüştü. Uykusu gelince "anne hadi yatalım" diyip yatağına gidiyor ve iyi uykular diyip kendi kendine güzelce uyuyor. Yaklaşık saat 1 itibariyle naz dönemi başlıyor.
- Anne altımı değiştir
- Altın temiz oğlum
- Lütfen anne son bir kere daha değiştir
- Az önce değiştirdim oğlum
- Heeeee, hüüüüüüü (değiştirmezsem gittikçe şiddetlenen bir şekilde ağlamaya başlıyor. İnat ettim ama yarım saat ağladı. Sonra da uykusu kaçtı, hiç uyumadı)
- Tamam değiştiriyorum (genelde sadece pijamasını açar gibi yapıp bezini şöyle bir çekiştiriyorum ve pijamayı tekrar giydiriyorum)
- ....
- Değiştirdim hadi uyu artık
- Beni çucaaa al
- Kucak yok benim belim ağrıyor, hadi uyu bakiim
- Bari dandini söyle
- Dandini dandini dastanaaaa...
- Ben büyük yatağa gelcem...
- (ya sabır) gel eşek sıpası gel... (yanlış olduğunu biliyorum ama benim de uyumaya ihtiyacım var)

Sonuç olarak aşağıdaki gibi, baba bir kenarda, anne bir kenarda, paşam yayılmış uyuyoruz (!)



Havaların ısınmasıyla sokak çocuğu olduk. Dışarı çıkamasak bile, en azından balkona çıkıp saksılardaki toprakları ortalığa saçıyoruz-

"Bu tornavida ile topraklar ne güzel etrafa saçılıyor"

"Ben birşey buldum..."

"Anneee bu yere yapıştı..."

"Elime neden yapışmıyor?"

"Zavallı şehir çocuğu"

Cumartesi günü kahvaltıdan sonra havayı güneşli görünce "hadi oğlum parka gidelim" dedim. İki elini havaya kaldırarak "yaşasııın, parkaaa" diye zıpladı evin içinde. En yakınımızdaki gidilebilir park Yoğurtçu Parkı olduğundan oraya yönlendik. Ama parkın kepçelerle kazıldığını, tüm girişlerinin kapatıldığını görünce oğlumun hayalleri yıkıldı. 2 yaşında bir çocuğu parka gidemeyeceğimize ikna etmek oldukça zor oldu tahmin edersiniz ki. Projesineden anladığım kadarıyla parkın yeni hali gerçekten çok güzel olacak. Ama bunu yapmak için tam da insanların, çocukların parklara çıktıkları bahar aylarını beklemek biraz tuhaf değil mi? En azından Nisan ayını Yoğurtçu Parkına gidemeden geçireceğimiz kesin. Artık Moda Parkı'na gideceğiz bir süre.

Eve girmeden otoparkta biraz top oynadık. Güneş de çok güzeldi. Parksızlığın acısını biraz unutturdu oğluma.

Ertesi sabah, kahvaltıdan sonra, "hadi babası, Poyraz'la otoparkta biraz top oynayıp, bisiklete binin siz" dediğimde aldığım tepkiye gülsem mi, ağlasam mı bilemedim.

Eller havada, evin içinde zıp zıp zıplayarak "yaşasın otoparkaaa" diye bağırıyordu. Sanırım bu şehir çocuklarının kaderi. "En azından sokakta oynamak zorunda kalmıyorlar, oynayabilecekleri bir otoparkları var" diyerek teselli mi bulmalıyım?

"Televizyon böyle izlenir, bilmiyorsanız deneyin"

"Ben bir şehir çocuğuyum...

Montla balkona çıkar,

Topla evde oynarım.

Bisiklete otoparkta biner,

Güneşe pencereden el sallarım.

Ne yazık ki ben,

Dünyayı bu kadarcık sanırım..."